វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ត្រដោម
គុ., គុ.កិ. [ត្រ-ដោម]
ដែលខ្ពស់ជាដុំត្រសុំទៅឯអាកាស ឬដែលសាត់អណ្ដែតកណ្ដាលអាកាសជាដុំមូលគ្នា :
ដែលខ្ពស់ជាដុំត្រសុំទៅឯអាកាស ឬដែលសាត់អណ្ដែតកណ្ដាលអាកាសជាដុំមូលគ្នា :
ដែលខ្ពស់ជាដុំត្រសុំទៅឯអាកាស ឬដែលសាត់អណ្ដែតកណ្ដាលអាកាសជាដុំមូលគ្នា :
“ខ្ពស់ត្រដោម; មើលទៅឃើញត្រដោម។”