វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ត្រដោះ
កិ. [ត្រ-ដោះ]
ស្រាយ, រុះសូត្រឬអំបោះ ដែលចំពាក់ចាក់ស្រេះ ឱ្យមានរបៀបស្រួលល្អឡើងវិញ :
ស្រាយ, រុះសូត្រឬអំបោះ ដែលចំពាក់ចាក់ស្រេះ ឱ្យមានរបៀបស្រួលល្អឡើងវិញ :
ស្រាយ, រុះសូត្រឬអំបោះ ដែលចំពាក់ចាក់ស្រេះ ឱ្យមានរបៀបស្រួលល្អឡើងវិញ :
“ត្រដោះសូត្រ, ត្រដោះសូត្រដែលចំពាក់។”