វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ត្រឡែងកែង
ន., គុ. [ត្រ-ឡែង-កែង]
ដែលមានមុខ៤; ដែលមានផ្នែកបែកជា៤(ឈ្មោះប្រាសាទ, វិហារ, ផ្លូវ) :
ដែលមានមុខ៤; ដែលមានផ្នែកបែកជា៤(ឈ្មោះប្រាសាទ, វិហារ, ផ្លូវ) :
ដែលមានមុខ៤; ដែលមានផ្នែកបែកជា៤(ឈ្មោះប្រាសាទ, វិហារ, ផ្លូវ) :
“ប្រាសាទត្រឡែងកែង គឺប្រាសាទមានមុខ ៤, ផ្លូវត្រឡែងកែង គឺផ្លូវបែកជា ៤។”