វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ត្រាច់
កិ. [ត្រាច់]
ដើរ, ចរ; អន្ទោល :
ដើរ, ចរ; អន្ទោល :
ដើរ, ចរ; អន្ទោល :
“ត្រាច់ទៅមក។”
ឈ្មោះឫស្សីភ្នំមួយប្រភេទ ឥតបន្លា មានដើមតូចៗ មានសាច់ស្ដើង គេច្រើនប្រើធ្វើជារនាបឬបង្កង់នៃរោង ខ្ទម ឬក៏ផ្ទះ :
“រនាបឫស្សីត្រាច់បានតែខាងក្រាលរាបស្មើល្អ ប៉ុន្តែមិនជាប់បានយូរដូចឫស្សីរលៀកឬឫស្សីស្រុកជាដើមទេ ព្រោះមានសាច់ស្ដើងណាស់។”
(បុរាណពីដើមសរសេរ ត្រេច)។