វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ត្រើយ
ន. [ត្រើយ]
ប៉ែកដី, ឬចំណែកដីមាត់សមុទ្រ, ទន្លេ, ស្ទឹង, ព្រែក ម្ខាងៗ :
ប៉ែកដី, ឬចំណែកដីមាត់សមុទ្រ, ទន្លេ, ស្ទឹង, ព្រែក ម្ខាងៗ :
ប៉ែកដី, ឬចំណែកដីមាត់សមុទ្រ, ទន្លេ, ស្ទឹង, ព្រែក ម្ខាងៗ :
“ត្រើយអាយ, ត្រើយនាយ។”
ពាក្យទំនៀមដែលមានសេចក្ដីថា លុះគេជួយសង្គ្រោះដោះទុក្ខឱ្យបានសុខស្រួលហើយ ខ្លួនបែរជាប្រទូស្ដនឹងគេអ្នកសង្គ្រោះនោះវិញ (ប្រៀបដូចជាមនុស្សអ្នកពឹងរកគេឱ្យចែវទូកចម្លងខ្លួនឱ្យបានឆ្លងទន្លេ លុះបានដល់ត្រើយម្ខាងហើយ ក៏ឡើងទៅលើដីត្រើយ ហើយបែរជាសើយគូទបង្ហាញមកអ្នកចម្លងខ្លួននោះវិញ; ជាអកតញ្ញូ ពេញលក្ខណៈជាមនុស្សអាក្រក់ក្រៃលែង)។
“”