វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ត្រោក
ន. [ត្រោក]
ពំនូកតូចទាបដែលជន្លេនត្រោកពូននៅទំនាប។
ពំនូកតូចទាបដែលជន្លេនត្រោកពូននៅទំនាប។
ពំនូកតូចទាបដែលជន្លេនត្រោកពូននៅទំនាប។
“”
ឈ្មោះជន្លេនដែលពូនដីឱ្យកើតជាត្រោក :
“ជន្លេនត្រោក។”
ត្រោកដែលកណ្ដៀរខ្មៅឬស្រមោចខ្មៅកធ្វើជាសំបុកភ្ជាប់នឹងមែកឬចុងឫស្សីឬក៏មែកឈើ (ហៅតាមទម្លាប់ស្រុក, អ្នកស្រុកខ្លះហៅ ត្រោកសំបុកស្រមោច)។
“”
(ព.ប្រ.) និយាយស្ដីឬធ្វើអ្វីៗ ដោយបំពាន ខុសច្បាប់ ខុសផ្លូវ។
“”
ឈ្មោះខ្វែកមួយប្រភេទ ច្រើននៅអាស្រ័យក្បែរត្រោកតាមទំនាប :
“ខ្វែកត្រោក។”