វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ត្អូញ
កិ. [ត្អូញ]
ពោលពាក្យថ្លែងសេចក្ដីនឿយហត់, ព្រួយ, លំបាក, ទុក្ខម្នេញ, ជ្រេញចិត្ត, ធុញទ្រាន់ ឱ្យអ្នកដទៃឮ :
ពោលពាក្យថ្លែងសេចក្ដីនឿយហត់, ព្រួយ, លំបាក, ទុក្ខម្នេញ, ជ្រេញចិត្ត, ធុញទ្រាន់ ឱ្យអ្នកដទៃឮ :
ពោលពាក្យថ្លែងសេចក្ដីនឿយហត់, ព្រួយ, លំបាក, ទុក្ខម្នេញ, ជ្រេញចិត្ត, ធុញទ្រាន់ ឱ្យអ្នកដទៃឮ :
“ត្អូញពីក្រ, ត្អូញពីនឿយ ...។”