វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ថ្ងូរ
កិ. [ថ្ងូរ]
បញ្ចេញសំឡេងដោយមានទុក្ខវេទនាអំពីរោគបៀតបៀនជាដើម :
បញ្ចេញសំឡេងដោយមានទុក្ខវេទនាអំពីរោគបៀតបៀនជាដើម :
បញ្ចេញសំឡេងដោយមានទុក្ខវេទនាអំពីរោគបៀតបៀនជាដើម :
“ឮតែសូរថ្ងូរទាល់ព្រឹក; ដេកថ្ងូរ; ទោះបីឈឺធ្ងន់យ៉ាងហ្នឹងក៏ដោយ, ពុំដែលថ្ងូរម្ដងទេ។ ធ្វើការឥតថ្ងូរ ធ្វើការម៉ឺងម៉ាត់។”