វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ថ្នល់ទទឹង
ន. [ថ្នល់-ទ-ទឹង]
ទីប្រជុំថ្នល់វែងៗ ខ្វែងជាបួន; ហៅបានចំពោះតែថ្នល់ក្រៅពីក្រុង។ ហៅថា ថ្នល់បែកបួន ឬ ថ្នល់ត្រឡែងកែង ឬក៏ ថ្នល់ត្រឡែងកែងបួន ដូចជាហៅផ្លូវខ្វែងក្នុងក្រុងដែរក៏បាន។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ទីប្រជុំថ្នល់វែងៗ ខ្វែងជាបួន; ហៅបានចំពោះតែថ្នល់ក្រៅពីក្រុង។ ហៅថា ថ្នល់បែកបួន ឬ ថ្នល់ត្រឡែងកែង ឬក៏ ថ្នល់ត្រឡែងកែងបួន ដូចជាហៅផ្លូវខ្វែងក្នុងក្រុងដែរក៏បាន។
ឧទាហរណ៍
“”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់