វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ថ្នឹក
គុ., គុ.កិ. [ថ្នឹក]
ដែលអាចអូសដឹកនាំអ្វីៗ បានដោយស្រួល; ប្រសប់, ស្ទាត់ដោយធ្លាប់ :
ដែលអាចអូសដឹកនាំអ្វីៗ បានដោយស្រួល; ប្រសប់, ស្ទាត់ដោយធ្លាប់ :
ដែលអាចអូសដឹកនាំអ្វីៗ បានដោយស្រួល; ប្រសប់, ស្ទាត់ដោយធ្លាប់ :
“គោថ្នឹក, មនុស្សថ្នឹក, ធ្វើការថ្នឹក, ប្រើថ្នឹក។”