វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ថ្លង់
គុ. [ថ្លង់]
ដែលខូចសោតប្រសាទស្ដាប់ពុំឮ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
ដែលខូចសោតប្រសាទស្ដាប់ពុំឮ :
ឧទាហរណ៍
“ត្រចៀកថ្លង់, មនុស្សថ្លង់។”
២
ដែលមានសូរសព្ទលាន់ឮខ្លាំងឃាំងមិនឱ្យស្ដាប់អ្វីឯទៀតឮ :
ឧទាហរណ៍
“កុំនិយាយខ្លាំងពេកថ្លង់ណាស់ស្ដាប់អ្វីមិនឮទេ!”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់