វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទទុង
គុ., គុ.កិ. [ទ-ទុង]
ដែលខ្ពស់, ដែលលេចឡើងមើលពីចម្ងាយទៅឃើញខ្ពស់ស្ទុង :
ដែលខ្ពស់, ដែលលេចឡើងមើលពីចម្ងាយទៅឃើញខ្ពស់ស្ទុង :
ដែលខ្ពស់, ដែលលេចឡើងមើលពីចម្ងាយទៅឃើញខ្ពស់ស្ទុង :
“ភ្លឺស្រែខ្ពស់ទទុង, ភ្នំខ្ពស់ទទុង។”
គ្រប់សំពត់ពីលើក្បាល, ឬទទូរសំពត់លើក្បាល។
“”