វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទន្លីង
ន. [ទន់-លីង]
កងធ្វើដោយផ្ដៅឬវល្លិ សម្រាប់ធ្លីងជើងដំរី។
កងធ្វើដោយផ្ដៅឬវល្លិ សម្រាប់ធ្លីងជើងដំរី។
កងធ្វើដោយផ្ដៅឬវល្លិ សម្រាប់ធ្លីងជើងដំរី។
“”
ឈ្មោះវល្លិធំមួយប្រភេទ ដើមរឹង សម្រាប់ប្រើធ្វើទន្លីងដំរីឬធ្វើជាទោងសែងឈើជាដើម :
“វល្លិទន្លីង។”