វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទន្សា
ន. [ទន់-សា]
ដែកមូលឬបួនជ្រុងស្រួចខាងចុង ភ្ជាប់ពីគល់សស្ត្រាមានកាំបិត, ផ្គាក់ជាដើម ជាពន្លួញសម្រាប់ស៊កបញ្ចូលភ្ជ័រភ្ជាប់ក្នុងដងដោយមានមៀនស្រោបពីខាងក្រៅឬឥតមៀនក៏បាន :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៣ ន័យនិយមន័យ
១
ដែកមូលឬបួនជ្រុងស្រួចខាងចុង ភ្ជាប់ពីគល់សស្ត្រាមានកាំបិត, ផ្គាក់ជាដើម ជាពន្លួញសម្រាប់ស៊កបញ្ចូលភ្ជ័រភ្ជាប់ក្នុងដងដោយមានមៀនស្រោបពីខាងក្រៅឬឥតមៀនក៏បាន :
ឧទាហរណ៍
“ទន្សាកាំបិត, កាន់សំពងខ្លាំងពេក ទាល់តែបាក់ទន្សាអស់។”
២
(ព.ទ.បុ.) (និយាយពីប្រពន្ធនិងប្ដីអភ័ព្វ)។
ឧទាហរណ៍
“”
៣
ឈ្មោះឈើតូចមួយប្រភេទ ពួកទ្រាំង ឬ ពួកស្លាព្រៃ :
ឧទាហរណ៍
“ដើមទន្សា។”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(ព.ទ.បុ. មេខាតលក្ខណ៍ ត្រូវនឹងអាបាក់ទន្សា រកស៊ីប្រវេប្រវា លិចកញ្ជង់លង់កញ្ជើ និយាយពីប្រពន្ធនិងប្ដីអភ័ព្វ)។
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
ពាក្យផ្សំ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់