វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទម្រន់
កិ. [ទំ-រន់]
ទម្រន់ គឺមិនខំប្រឹង, មិនខ្នះខ្នែង, បន្ថយកម្លាំងឬសេចក្ដីអង់អាច; ធ្វើអាការៈទន់ខ្សោយទទ្រន់ :
ទម្រន់ គឺមិនខំប្រឹង, មិនខ្នះខ្នែង, បន្ថយកម្លាំងឬសេចក្ដីអង់អាច; ធ្វើអាការៈទន់ខ្សោយទទ្រន់ :
ទម្រន់ គឺមិនខំប្រឹង, មិនខ្នះខ្នែង, បន្ថយកម្លាំងឬសេចក្ដីអង់អាច; ធ្វើអាការៈទន់ខ្សោយទទ្រន់ :
“ត្រូវខំប្រឹងឱ្យពេញកម្លាំងឡើង កុំទម្រន់។”