វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទម្រឹង
កិ. [ទំ-រឹង]
ធ្វើអាការៈទ្រឹង គឺដំអក់ដោយរឹងត្អឹងក្រឆ្លើយ, ក្រឱ្យ, ក្រថា, ក្រសង :
ធ្វើអាការៈទ្រឹង គឺដំអក់ដោយរឹងត្អឹងក្រឆ្លើយ, ក្រឱ្យ, ក្រថា, ក្រសង :
ធ្វើអាការៈទ្រឹង គឺដំអក់ដោយរឹងត្អឹងក្រឆ្លើយ, ក្រឱ្យ, ក្រថា, ក្រសង :
“វាទម្រឹងមិនឆ្លើយ; គាត់ទម្រឹងមិនព្រមសងប្រាក់សោះ។”