ទលិទ្ទ

គុ., ន. [ទៈ-លិត]

ដែលក្រីក្រទ្រព្យ, ដែលខ្សត់ទ្រព្យ; អ្នកកម្សត់, មនុស្សទុគ៌ត :

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

១ ន័យ

១

ដែលក្រីក្រទ្រព្យ, ដែលខ្សត់ទ្រព្យ; អ្នកកម្សត់, មនុស្សទុគ៌ត :

ឧទាហរណ៍

“មនុស្សទលិទ្ទ។”

ចំណាំការប្រើប្រាស់

(ព.កា. ពួកអ្នកទលិទ្ទ គ្នាខំប្រឹងគិត រាវរកឧបាយ ឱ្យមានទ្រព្យធន សម្រាប់ប្រើចាយ នោះខំខ្វល់ខ្វាយ ក៏នៅតែទ័ល។ ម.ព. ទ័ល ផង)។

បន្តរៀនទៀត