វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទាម
កិ. [ទាម]
ចាប់អ្វីៗ ដោយប្រដាប់មានចុងមានដើមកោះភ្ជាប់ដើម្បីនឹងរឹតឃាត់ទប់មិនឱ្យឃ្លាតពីគ្នា :
ចាប់អ្វីៗ ដោយប្រដាប់មានចុងមានដើមកោះភ្ជាប់ដើម្បីនឹងរឹតឃាត់ទប់មិនឱ្យឃ្លាតពីគ្នា :
ចាប់អ្វីៗ ដោយប្រដាប់មានចុងមានដើមកោះភ្ជាប់ដើម្បីនឹងរឹតឃាត់ទប់មិនឱ្យឃ្លាតពីគ្នា :
“កងរឹតទាមទុយោ។”
ខ្មែរយើងប្រើពាក្យនេះចំពោះតែខ្សែដែលចងភ្ជាប់នឹងនឹម សម្រាប់ពាក់ព័ទ្ធពីក្រោម-កសត្វពាហនៈ មានគោជាដើម :
“ខ្សែទាម។”
ដណ្ដើមយកចំណែក :
“ទាមចំណែក, ទាមកេរ។”
ជិះកដំរី :
“ទាមក្បាលដំរី។”
ខាំជញ្ជក់បឺតយកឈាម (ឈ្លើង) :
“ឈ្លើងទាម។”