វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទុគ្គត
ន. [ទុក-គត់]
ដែលដល់នូវសេចក្ដីលំបាក គឺដែលទ័លក្រ, ដែលក្រីក្រទ្រព្យ, ដែលខ្សត់ទ្រព្យ :
ដែលដល់នូវសេចក្ដីលំបាក គឺដែលទ័លក្រ, ដែលក្រីក្រទ្រព្យ, ដែលខ្សត់ទ្រព្យ :
ដែលដល់នូវសេចក្ដីលំបាក គឺដែលទ័លក្រ, ដែលក្រីក្រទ្រព្យ, ដែលខ្សត់ទ្រព្យ :
“មនុស្សទុគ្គត។”
បណ្ណាការ, ភ័ស្ដុភារ (តង្វាយ, ជំនូន) របស់អ្នកក្រីក្រ :
“វត្ថុទាំងនេះជាទុគ្គតបណ្ណាការរបស់យើងខ្ញុំ ...។”
បុរសខ្សត់ទ្រព្យ :
“ធ្វើម្ដេច ខ្លួនខ្ញុំជាទុគ្គតបុរស ...។”
ភាព, បែបបទ, សណ្ដាប់, សណ្ដាប់ធ្នាប់នៃអ្នកកម្សត់, សេចក្ដីក្រីក្រ :
“រកស៊ីតាមទុគ្គតភាព; ចេះប្រើឫកពាសមគួរតាមទុគ្គតភាព។”
មនុស្សខ្សត់ទ្រព្យ :
“ខ្ញុំក្រឡេកទៅឃើញពួកទុគ្គតមនុស្ស លើកដៃច្រូងស្រែកសុំទាន ក៏កើតមានសេចក្ដីអាណិតទន់ចិត្ត ...។”
ស្ត្រីទុគ៌ត, ស្ត្រីទ័លក្រ។
“”
អាហាររបស់អ្នកខ្សត់ទ្រព្យ ឬអាហារសម្រាប់អ្នកក្រីក្រ :
“ភោជននេះជាទុគ្គតាហារ, យើងជាអ្នកទ័លក្រលំបាក, កុំរើសអើងពេក, ត្រូវបរិភោគតែទុគ្គាហារទៅ! ...។”