វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទុព្វចមិត្ត
ន. [ទុប-ពៈ-ចៈ-មិត]
មិត្តដែលគេស្ដីថាបានដោយកម្រ, មិត្តដែលគេពិបាកប្រដៅ ឬពិបាកទូន្មាន។
មិត្តដែលគេស្ដីថាបានដោយកម្រ, មិត្តដែលគេពិបាកប្រដៅ ឬពិបាកទូន្មាន។
មិត្តដែលគេស្ដីថាបានដោយកម្រ, មិត្តដែលគេពិបាកប្រដៅ ឬពិបាកទូន្មាន។
“”