វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទុលហ៊ែបៗ
គុ., គុ.កិ. [ទុល-ហ៊ែប-ទុល-ហ៊ែប]
ដែលទុលៗហើបៗ (និយាយចំពោះតែមុខវិការគឺការកម្រើកមាត់) :
ដែលទុលៗហើបៗ (និយាយចំពោះតែមុខវិការគឺការកម្រើកមាត់) :
ដែលទុលៗហើបៗ (និយាយចំពោះតែមុខវិការគឺការកម្រើកមាត់) :
“មាត់ទុលហ៊ែបៗ; អង្គុយធ្វើមាត់ទុលហ៊ែបៗ។”
ជន (មនុស្ស) ដែលគេកម្ររកបាន គឺមនុស្សដែលមានគុណវិសេសជាអស្ចារ្យ។
“”
ទ្រព្យដែលរកបានដោយកម្រ។
“”
(ម.ព. ទុល្លភជន)។
“”
លាភដែលបានដោយកម្រ។
“”
វត្ថុដែលរកបានដោយកម្រ ឬវត្ថុដែលក្ររកបាន។
“”
សុខដែលកម្របាន គឺសុខដ៏វិសេស។
“”
(ម.ព. ជន{¥¥}២{££} ផង)។