វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទូលព្រះបង្គំ
សព្វ. [ទូល-ព្រះ-បង់-គំ]
(ជាឧត្តមបុរិសៈ) ខ្ញុំ, ខ្លួនខ្ញុំ។ ពាក្យប្រើក្នុងរាជសព្ទ សម្រាប់បុរសហៅខ្លួនឯង និយាយក្រាបទូលចំពោះព្រះមហាក្សត្រិយ៍ ឬចំពោះក្សត្រិយ៍ទាំងពួង។
(ជាឧត្តមបុរិសៈ) ខ្ញុំ, ខ្លួនខ្ញុំ។ ពាក្យប្រើក្នុងរាជសព្ទ សម្រាប់បុរសហៅខ្លួនឯង និយាយក្រាបទូលចំពោះព្រះមហាក្សត្រិយ៍ ឬចំពោះក្សត្រិយ៍ទាំងពួង។
(ជាឧត្តមបុរិសៈ) ខ្ញុំ, ខ្លួនខ្ញុំ។ ពាក្យប្រើក្នុងរាជសព្ទ សម្រាប់បុរសហៅខ្លួនឯង និយាយក្រាបទូលចំពោះព្រះមហាក្សត្រិយ៍ ឬចំពោះក្សត្រិយ៍ទាំងពួង។
“”
ស្ត្រីថា ខ្ញុំម្ចាស់, ខ្ញុំម្ចាស់ក្រោមព្រះតេជះ ឬ ក្រោមល្អងធូលីព្រះបាទ។
“”
(ម.ព. ខ្ញុំព្រះអង្គ)។
“”
ជាពាក្យគោរពខ្ពង់ខ្ពស់ជាង ទូលព្រះបង្គំ។
“”
ជាពាក្យគោរពដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ក្រៃលែងជាង ទូលព្រះបង្គំជាខ្ញុំ ទៅទៀត។ (ព.បុ.) បុរសថា ខ្ញុំព្រះអង្គ, ខ្ញុំព្រះអង្គក្រោមព្រះតេជះ ឬ ខ្ញុំព្រះអង្គក្រោមល្អងធូលីព្រះបាទ។
“”
(ម.ព. ខ្ញុំ{¥¥}១{££} ផង)។