វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទួន
ន. [ទួន]
សំពត់ព្រែរលើបមួយប្រភេទ មកពីប្រទេសក្រៅ។
សំពត់ព្រែរលើបមួយប្រភេទ មកពីប្រទេសក្រៅ។
សំពត់ព្រែរលើបមួយប្រភេទ មកពីប្រទេសក្រៅ។
“”
ឈ្មោះលំពែងមួយប្រភេទ។
“”
អ្នក ឬ លោក; ពាក្យនេះខ្មែរយើងតែងប្រើហៅក្លិង្គបុម្បៃដែលលក់សំពត់ ឬជនជាតិអារ៉ាប់ :
“សំពត់នេះទួនលក់មួយម៉ែត្រថ្លៃប៉ុន្មាន? ទួនអាចលក់ជឿឱ្យខ្ញុំបានទេ?។”
ពាក្យសម្រាប់និយាយផ្សំនឹងពាក្យ មួន :
“សម្ដីមួនទួន, គំនិតមួនទួន សម្ដី, គំនិតមួនណាស់។”