វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទៀនកល្ប
ន. [ទៀន-ក័ល]
ទៀនមួយប្រភេទធំខ្លី សម្រាប់អុជជូនដំណើរបុគ្គលដែលជិតនឹងទទួលមរណភាព (ប្រើតាមសណ្ដាប់ស្រុក ចំពោះតែអ្នកដែលត្រូវការ)។
ទៀនមួយប្រភេទធំខ្លី សម្រាប់អុជជូនដំណើរបុគ្គលដែលជិតនឹងទទួលមរណភាព (ប្រើតាមសណ្ដាប់ស្រុក ចំពោះតែអ្នកដែលត្រូវការ)។
ទៀនមួយប្រភេទធំខ្លី សម្រាប់អុជជូនដំណើរបុគ្គលដែលជិតនឹងទទួលមរណភាព (ប្រើតាមសណ្ដាប់ស្រុក ចំពោះតែអ្នកដែលត្រូវការ)។
“”