វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទេពកោសល្យ
ន. [ទេប-កោ-សល់]
ភាពជាអ្នកវាងវៃយ៉ាងឆ្នើមពីធម្មជាតិ, ភាពប៉ិនប្រសប់យ៉ាងខ្ពស់ :
ភាពជាអ្នកវាងវៃយ៉ាងឆ្នើមពីធម្មជាតិ, ភាពប៉ិនប្រសប់យ៉ាងខ្ពស់ :
ភាពជាអ្នកវាងវៃយ៉ាងឆ្នើមពីធម្មជាតិ, ភាពប៉ិនប្រសប់យ៉ាងខ្ពស់ :
“អ្នកមានទេពកោសល្យ ទេពកោសល្យស៊ីវិល។”