វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទោស
ន. [ទោស]
ការប្រទូស្ត, កំហឹង; សម្អប់, កំហុស :
ការប្រទូស្ត, កំហឹង; សម្អប់, កំហុស :
ការប្រទូស្ត, កំហឹង; សម្អប់, កំហុស :
“មានទោសធ្ងន់។”
(ព.ទ.បុ.) (មានអត្ថន័យរាក់ងាយយល់ដែរទេ)។ ពាក្យនេះ បើនិយាយចំពោះកំហឹង តែងអានឬសរសេរថា ទោសៈ :
“មនុស្សមានទោសៈ, ចិត្តប្រកបដោយទោសៈ។”