វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទ្រោល
កិ. [ទ្រោល]
បំភ្លឺ, ជ្រោងបំភ្លឺដោយពន្លឺភ្លើងចន្លុះ, ភ្លើងគប់ ឬចង្កៀង :
បំភ្លឺ, ជ្រោងបំភ្លឺដោយពន្លឺភ្លើងចន្លុះ, ភ្លើងគប់ ឬចង្កៀង :
បំភ្លឺ, ជ្រោងបំភ្លឺដោយពន្លឺភ្លើងចន្លុះ, ភ្លើងគប់ ឬចង្កៀង :
“ទ្រោលចង្កៀងឱ្យជិតបន្តិចមក!”
បោលពេញទំហឹង :
“គោទ្រោល, ក្របីទ្រោល។”
(ព.ប្រ.) ខំដើរពេញទំហឹងឬខំធ្វើការពេញកម្លាំង :
“អ្នកដើរលឿនណាស់ ខ្ញុំខំទ្រោលឱ្យទាន់ ក៏នៅតែមិនទាន់អ្នក; ការនេះធ្ងន់ណាស់ មើលទៅខ្ញុំមុខជាទ្រោល តែម្នាក់ឯងមិនបានទេ។”
រងាវរន្ថាន់ (លលក) :
“នៅព្រៃក្បែរភូមិខ្ញុំសម្បូរលលកណាស់ តែព្រលឹមឡើងឮសូរវាទ្រោលស៊ាន។”