វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ធាក់
កិ. [ធាក់]
ធ្វើឱ្យយានមានចលនាទៅមុខ ដោយប្រើជើងរុញសង្កត់ទៅលើឈ្នាន់ :
ធ្វើឱ្យយានមានចលនាទៅមុខ ដោយប្រើជើងរុញសង្កត់ទៅលើឈ្នាន់ :
ធ្វើឱ្យយានមានចលនាទៅមុខ ដោយប្រើជើងរុញសង្កត់ទៅលើឈ្នាន់ :
“ធាក់កង់ផ្លូវឆ្ងាយ, ធាក់ម៉ូតូមិនឆេះសោះ!, ធាក់រហាត់បញ្ចូលទឹកក្នុងស្រែ។”
លាតជើងរលាស់តម្រង់អ្វីៗ ឱ្យត្រូវនឹងបាតជើង :
“ធាក់មួយជើង។”