វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ធ្នស់
ន. [ធ្នស់]
គ្រឿងទស់រាំងធ្វើដោយព្រួល, ដោយមែកឈើជាដើម សម្រាប់ទស់ខាំងត្រីមិនឱ្យចុះឡើងច្រើនផ្លូវ ឱ្យចុះឡើងតែតាមផ្លូវដែលបើក ដើម្បីឱ្យតម្រង់ទៅត្រូវត្រង់ប្រដាប់នេសាទ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
គ្រឿងទស់រាំងធ្វើដោយព្រួល, ដោយមែកឈើជាដើម សម្រាប់ទស់ខាំងត្រីមិនឱ្យចុះឡើងច្រើនផ្លូវ ឱ្យចុះឡើងតែតាមផ្លូវដែលបើក ដើម្បីឱ្យតម្រង់ទៅត្រូវត្រង់ប្រដាប់នេសាទ :
ឧទាហរណ៍
“ទស់ធ្នស់, ធ្វើធ្នស់, ដាក់ធ្នស់។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់