វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ធ្នះ
ន. [ធ្នះ]
ទីស្រប់នៅលើមែក, លើប្រគាបឈើ ឬមានសសរធ្វើកណ្ដាលវាល, ធ្វើក្នុងព្រៃឬក្នុងទឹកសម្រាប់លាក់ខ្លួនពួនចាំចាប់ចាំប្រហារសត្វឬត្រី។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ទីស្រប់នៅលើមែក, លើប្រគាបឈើ ឬមានសសរធ្វើកណ្ដាលវាល, ធ្វើក្នុងព្រៃឬក្នុងទឹកសម្រាប់លាក់ខ្លួនពួនចាំចាប់ចាំប្រហារសត្វឬត្រី។
ឧទាហរណ៍
“”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់