វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ធ្លុះ
គុ. [ធ្លុះ]
ដែលមានប្រហោងរហូតទៅម្ខាង :
ដែលមានប្រហោងរហូតទៅម្ខាង :
ដែលមានប្រហោងរហូតទៅម្ខាង :
“ក្អមធ្លុះ។”
(ព.ប្រ.) ដឹងច្បាស់, ទាយមិនខុស, ដោយដឹងច្បាស់, ដែលទាយមិនខុស :
“ក្រឡេកធ្លុះ, ចាក់ធ្លុះ។”
ធ្លុះត្រាតែធ្លាយ។
“”
(ព.ប្រ.) ចេះ ឬ យល់ឥតទើសទាល់ :
“ចេះធ្លុះធ្លាយ, យល់ធ្លុះធ្លាយ។”
ក្រឡេកឃើញហេតុ, ឃើញសេចក្ដីកំបាំងច្បាស់ប្រាកដ។
“”
ត្រាស់ដឹង។
“”