វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
នាំអាទិ៍
កិ. [នាំ-អាត]
នាំផ្ដើមមុន; ផ្ដួចផ្ដើមសេចក្ដីមុន; ផ្ដើមហេតុឬផ្ដើមដំណើរមុន (ប្រើជា អាទ្យ ក៏បាន, អ.ថ. អាត) :
នាំផ្ដើមមុន; ផ្ដួចផ្ដើមសេចក្ដីមុន; ផ្ដើមហេតុឬផ្ដើមដំណើរមុន (ប្រើជា អាទ្យ ក៏បាន, អ.ថ. អាត) :
នាំផ្ដើមមុន; ផ្ដួចផ្ដើមសេចក្ដីមុន; ផ្ដើមហេតុឬផ្ដើមដំណើរមុន (ប្រើជា អាទ្យ ក៏បាន, អ.ថ. អាត) :
“នាំអាទិ៍ឱ្យធ្វើ; នែ, កុំនាំអាទិ៍អ្ហឺ!; ខ្ញុំកំពុងតែធ្វើការស្រាប់តែគេនាំអាទិ៍មកនិយាយបែកសាពីនេះហើយពីនោះទៀត ខាតការអស់។”