វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
និរប្រវេសន៍
ន. [និ-រៈ-ប្រ-វេស]
ពលករ ឬកម្មករដែលចេញទៅធ្វើការ ឬរស់នៅឯប្រទេសដទៃ។
ពលករ ឬកម្មករដែលចេញទៅធ្វើការ ឬរស់នៅឯប្រទេសដទៃ។
ពលករ ឬកម្មករដែលចេញទៅធ្វើការ ឬរស់នៅឯប្រទេសដទៃ។
“”
បម្លាស់លំនៅនៃប្រជាជនដែលចេញពីប្រទេសកំណើតឬប្រទេសណាមួយ ដែលកំពុងរស់នៅដើម្បីទៅរស់នៅប្រទេសផ្សេងទៀត :
“និរប្រវេសន៍របស់ប្រជាជនកម្ពុជាមួយចំនួនពីសម័យសង្គ្រាមបង្កើតបានសហគមន៍ខ្មែរនៅបរទេស។”