វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
និស្សិត
[និស-សិត]
អ្នកដែលនៅក្នុងនិស្ស័យគេ; អ្នករៀនដែលនៅក្នុងការគ្រប់គ្រងនៃគ្រូ។ ព្យញ្ជនៈដែលអាស្រ័យនឹងស្រៈ (ព.វ.)។
អ្នកដែលនៅក្នុងនិស្ស័យគេ; អ្នករៀនដែលនៅក្នុងការគ្រប់គ្រងនៃគ្រូ។ ព្យញ្ជនៈដែលអាស្រ័យនឹងស្រៈ (ព.វ.)។
អ្នកដែលនៅក្នុងនិស្ស័យគេ; អ្នករៀនដែលនៅក្នុងការគ្រប់គ្រងនៃគ្រូ។ ព្យញ្ជនៈដែលអាស្រ័យនឹងស្រៈ (ព.វ.)។
“”
អ្នករៀននៅកម្រិតឧត្តមសិក្សា :
“និស្សិតពេទ្យ, និស្សិតច្បាប់។”