វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
នែ!
[នែ]
ពាក្យជាអាលបនៈសម្រាប់អ្នកធំនិយាយទៅរកអ្នកតូច ឬក៏មនុស្សស្មើភាពនិយាយទៅមករកគ្នា ជាពាក្យក្រើនមុន :
ពាក្យជាអាលបនៈសម្រាប់អ្នកធំនិយាយទៅរកអ្នកតូច ឬក៏មនុស្សស្មើភាពនិយាយទៅមករកគ្នា ជាពាក្យក្រើនមុន :
ពាក្យជាអាលបនៈសម្រាប់អ្នកធំនិយាយទៅរកអ្នកតូច ឬក៏មនុស្សស្មើភាពនិយាយទៅមករកគ្នា ជាពាក្យក្រើនមុន :
“នែអ្នករាល់គ្នា!; នែវ៉ឺយ!; នែអ្នក!; នែនាង!; នែកូន!; នែក្មួយ!; នែចៅ!”
ជួនកាលនិយាយជាពាក្យក្រើន, រំឭកដោយសុភាពរាបសា ឬដោយសភាពកំញើញក៏មាន :
“នែកុំទៅ!; នែប្រយ័ត្នហ្ន៎ះ!; នែនាំគ្នាដេកទៅកុំនិយាយគ្នា!; នែកុំខ្លាំងពេកហ្ន៎ះ! បន្តិចអត់មិនបាន!”