វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បង្គាប់
កិ. [បង់-គាប់]
ដាក់អំណាចឱ្យប្រព្រឹត្តតាម :
ដាក់អំណាចឱ្យប្រព្រឹត្តតាម :
ដាក់អំណាចឱ្យប្រព្រឹត្តតាម :
“មនុស្សនេះ បានតែបង្គាប់គេ, ត្រង់ខ្លួនឯងឥតលូកដៃធ្វើអ្វីសោះ។”
សេចក្ដីឬដំណើរដែលដាក់អំណាចឱ្យប្រព្រឹត្តតាម :
“ធ្វើតាមបង្គាប់, មិនស្ដាប់បង្គាប់។”