វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បញ្ជាន់
កិ. [បញ់-ជាន់] ឬ [បាញ់-ជាន់]
ធ្វើឱ្យជាន់; ឱ្យដើរជាន់ :
ធ្វើឱ្យជាន់; ឱ្យដើរជាន់ :
ធ្វើឱ្យជាន់; ឱ្យដើរជាន់ :
“បញ្ជាន់ស្រូវ គឺដឹកគោឬក្របីឱ្យដើរជាន់កណ្ដាប់ឱ្យជ្រុះគ្រាប់ស្រូវ។”
អន្ទងឬហៅព្រលឹងអារក្សឱ្យចូលមកសណ្ឋិតក្នុងរូបស្នង :
“ពិធីបញ្ជាន់អារក្សនិងសែនព្រេនរបស់សហគមន៍ជនជាតិដើមភាគតិចកួយនៅខេត្តព្រះវិហារ។”