វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បដិសរណដ្ឋាន
ន. [ប៉ៈ-ដិ-សៈ-រៈ-ណាត់-ឋាន]
ទីពឹងពំនាក់, ទីជ្រកកោន, ទីសម្រាប់ពួន។ សព្វថ្ងៃ ប្រើសំដៅយកគេហដ្ឋានជាសាធារណៈ សម្រាប់ទទួលចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សាជនក្រីក្រ, ពិរាពិការ និងចាស់ជរាជាដើម :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ទីពឹងពំនាក់, ទីជ្រកកោន, ទីសម្រាប់ពួន។ សព្វថ្ងៃ ប្រើសំដៅយកគេហដ្ឋានជាសាធារណៈ សម្រាប់ទទួលចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សាជនក្រីក្រ, ពិរាពិការ និងចាស់ជរាជាដើម :
ឧទាហរណ៍
“អ្នកដែលបានបង្កើតបដិសរណដ្ឋានឈ្មោះថា បានបំពេញសង្គហធម៌ដ៏ថ្លៃថ្លា។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់