វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បណ្ដើរ
កិ. [បន់-ដើ]
ធ្វើឱ្យដើរ, នាំឱ្យដើរ, នាំដើរជាមួយគ្នា :
ធ្វើឱ្យដើរ, នាំឱ្យដើរ, នាំដើរជាមួយគ្នា :
ធ្វើឱ្យដើរ, នាំឱ្យដើរ, នាំដើរជាមួយគ្នា :
“មេមាន់បណ្ដើរកូន, បណ្ដើរគ្នាទៅលេងផ្សារ។”
ដែលធ្វើនេះផងនោះផងជាមួយគ្នា :
“ស៊ីបណ្ដើរ និយាយបណ្ដើរ។”
ជាបណ្ដោះអាសន្នសិន :
“សុំអ្នកយកសៀវភៅ ៥០ ក្បាលនេះទៅចែកផ្សាយបណ្ដើរៗសិនទៅ ចាំដល់ថ្ងៃខានស្អែក ខ្ញុំនឹងជូន ៥០ ក្បាលទៀត បង្គ្រប់ជា ១០០ ក្បាល។”