វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បន្ទន់
កិ. [បន់-ទន់]
ធ្វើឱ្យទន់; បណ្ដោយតាមមិនទទឹង, មិនយល់ទាស់ :
ធ្វើឱ្យទន់; បណ្ដោយតាមមិនទទឹង, មិនយល់ទាស់ :
ធ្វើឱ្យទន់; បណ្ដោយតាមមិនទទឹង, មិនយល់ទាស់ :
“បន្ទន់ខ្លួន, បន្ទន់ចិត្ត; ចេះតែបន្ទន់តាមឥតមានទទឹងទាស់។”
មិនប្រឹងប្រែង :
“ខំប្រឹងបន្តិចឡើង កុំបន្ទន់ពេក!”