វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បន្ទប់
ន. [បន់-ទប់]
ទីកន្លែងមានជញ្ជាំងបាំងបិទ សម្រាប់ដេកសម្រាកឬធ្វើការអ្វីៗ :
ទីកន្លែងមានជញ្ជាំងបាំងបិទ សម្រាប់ដេកសម្រាកឬធ្វើការអ្វីៗ :
ទីកន្លែងមានជញ្ជាំងបាំងបិទ សម្រាប់ដេកសម្រាកឬធ្វើការអ្វីៗ :
“នៅក្នុងបន្ទប់; បន្ទប់ទឹក។”
បន្ទប់សម្រាប់អនុវត្តសាកល្បងទៅលើអ្វីមួយ :
“បន្ទប់ពិសោធន៍ផ្នែកគីមីវិទ្យា។”
បន្ទប់ ឬ កន្លែងណាមួយនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យសម្រាប់ទទួលព្យាបាលអ្នកជំងឺដែលមានអាការៈធ្ងន់ធ្ងរ :
“អ្នករបួសត្រូវបញ្ជូនទៅកាន់បន្ទប់សង្គ្រោះបន្ទាន់។”