វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បន្ទាត់
ន. [បន់-ទាត់]
ខ្សែឬប្រដាប់ជាខ្នាត សម្រាប់ទាញតម្រង់សម្រាប់វាយ, ដឹក, គូសឱ្យមានជាស្នាម, ឱ្យទៀងទាត់; ស្នាមគំនូសដែលបានវាយ, បានដឹក, បានគូសហើយ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៥ ន័យនិយមន័យ
១
ខ្សែឬប្រដាប់ជាខ្នាត សម្រាប់ទាញតម្រង់សម្រាប់វាយ, ដឹក, គូសឱ្យមានជាស្នាម, ឱ្យទៀងទាត់; ស្នាមគំនូសដែលបានវាយ, បានដឹក, បានគូសហើយ :
ឧទាហរណ៍
“បន្ទាត់ក្រឡាចត្រង្គ, បន្ទាត់ខ្វែង, បន្ទាត់ស្រប។(ព.ទ.បុ.) ថា បន្ទាត់ប្រើត្រង់ ស្ទង់ទឹកប្រើស្មើ។ តាមសម័យនិយមគួរថា បន្ទាត់ប្រើត្រង់ កែងស្ទង់ប្រើស្មើ យុត្តិធម៌ប្រើធ្វើ ក្ដីសុខសន្តិភាព។”
២
គំរូឬច្បាប់, សណ្ដាប់ដែលត្រូវធ្វើតាមឬត្រូវប្រតិបត្តិតាម។
ឧទាហរណ៍
“”
៣
តំបន់ដែលជាដែនកំណត់ព្រំប្រទល់ :
ឧទាហរណ៍
“ខ្សែបន្ទាត់ព្រំដែនខេត្តព្រះសីហនុ។”
៤
ស្នាមគំនូសកំណត់ព្រំប្រទល់ដែនលើផែនទី :
ឧទាហរណ៍
“ខ្សែបន្ទាត់ទាមទារដោយប្រទេសនានា។”
៥
គោលនយោបាយ ឬ ផ្លូវដែលត្រូវដើររបស់ក្រុម ឬ បក្សមួយ :
ឧទាហរណ៍
“ខ្សែបន្ទាត់នយោបាយក្រៅប្រទេស។”
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
ពាក្យផ្សំ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់