វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បពិត្រ
[ប-ពិត] ឬ [ប៏-ពិត]
អ្នកដែលមានសម្បត្តិជាគ្រឿងនាំចិត្តឱ្យរីករាយ ឬអ្នកដែលឆ្អែតឆ្អន់ ស្កប់ស្កល់ដោយសម្បត្តិ។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៤ ន័យនិយមន័យ
១
អ្នកដែលមានសម្បត្តិជាគ្រឿងនាំចិត្តឱ្យរីករាយ ឬអ្នកដែលឆ្អែតឆ្អន់ ស្កប់ស្កល់ដោយសម្បត្តិ។
ឧទាហរណ៍
“”
២
ពាក្យសម្រាប់បព្វជិតក្នុងពុទ្ធសាសនាហៅក្សត្រិយ៍ឬសេនាបតី :
ឧទាហរណ៍
“សូមបពិត្រទ្រង់ជ្រាប, សូមបពិត្រជ្រាប …។”
៣
ជួនកាលប្រើជាគោរម្យព្រះនាមព្រះមហាក្សត្រិយ៍ទ្រង់រាជ្យក៏មាន :
ឧទាហរណ៍
“ព្រះបរមនាថ បរមបពិត្រ ...។”
៤
ប្រើជាពាក្យអាលបនៈដោយគោរព ជាជំនួសពាក្យថា ម្នាល, នែ, ហៃ ក៏បាន :
ឧទាហរណ៍
“បពិត្រមហារាជ, បពិត្រមហាសេដ្ឋី, បពិត្របិតា។ល។”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(ច្រើនប្រើជាបទសមាសភ្ជាប់ជាមួយនឹងពាក្យថា មហា, បរម ជាមហាបពិត្រ, បរមបពិត្រ។ល)។
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់