វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បរមត្ថ
ន. [ប-រ៉ៈ-ម៉័ត] ឬ [ប៉ៈ-រ៉ៈ-ម៉័ត]
ធម៌មានអត្ថដ៏ឧត្តម ឬក្រៃលែង (ព្រះអភិធម្ម) ; ពាក្យសត្យ, សេចក្ដីពិត ...។
ធម៌មានអត្ថដ៏ឧត្តម ឬក្រៃលែង (ព្រះអភិធម្ម) ; ពាក្យសត្យ, សេចក្ដីពិត ...។
ធម៌មានអត្ថដ៏ឧត្តម ឬក្រៃលែង (ព្រះអភិធម្ម) ; ពាក្យសត្យ, សេចក្ដីពិត ...។
“”