វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បរិបូរ
គុ. [ប-រ៉ិ-បូ] ឬ [ប-បូ]
ដែលគ្រប់គ្រាន់, ដែលពេញគ្រប់គ្រាន់, ពេញលេញ, សម្បូរ; ដែលឆ្អែតហើយ :
ដែលគ្រប់គ្រាន់, ដែលពេញគ្រប់គ្រាន់, ពេញលេញ, សម្បូរ; ដែលឆ្អែតហើយ :
ដែលគ្រប់គ្រាន់, ដែលពេញគ្រប់គ្រាន់, ពេញលេញ, សម្បូរ; ដែលឆ្អែតហើយ :
“ម្ហូបចំណីបរិបូរ, ទ្រព្យធនបរិបូរ។”
ឆ្អែត, ឆ្អែតហើយ :
“ណ្ហើយ, ប៉ុណ្ណឹងចុះបរិបូរហើយ!”
គ្រប់គ្រាន់ :
“ខ្ញុំទទួលទានបរិបូរហើយ!”