វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បវត្តិ
ន. [ប៉ៈ-វ័ត]
ដំណឹង; ការប្រព្រឹត្តទៅ ឬការប្រព្រឹត្តរៀងមក; ពង្សាវតារ, របាក្សត្រ។
ដំណឹង; ការប្រព្រឹត្តទៅ ឬការប្រព្រឹត្តរៀងមក; ពង្សាវតារ, របាក្សត្រ។
ដំណឹង; ការប្រព្រឹត្តទៅ ឬការប្រព្រឹត្តរៀងមក; ពង្សាវតារ, របាក្សត្រ។
“”
ហេតុ, ដំណើរនៃបវត្តិ។
“”
បច្ចុប្បន្នកាល។
“”
ដំណឹង; រឿងរ៉ាវ; ពង្សាវតាររបស់រូបបុគ្គលនីមួយៗ។
“”
គម្ពីរ, ក្បួនសម្ដែងអំពីពង្សាវតារ ឬអំពីរបាក្សត្រ, អំពីសន្តតិវង្ស។
“”
(ម.ព. បវត្តិការណ៍)។
“”