វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បវេសនកាល
ន. [ប៉ៈ-វ៉េ-សៈ-ណៈ-កាល]
កាលដែលសិស្សត្រូវចូលរៀនវិញ នៅវេលាផុតវិស្សមកាល :
កាលដែលសិស្សត្រូវចូលរៀនវិញ នៅវេលាផុតវិស្សមកាល :
កាលដែលសិស្សត្រូវចូលរៀនវិញ នៅវេលាផុតវិស្សមកាល :
“ក្នុងបវេសនកាលម្ដងៗ សិស្សទាំងឡាយតែងមានទឹកមុខញញឹមរីករាយដោយបានចួបមិត្ររបស់ខ្លួនដែលបែកឃ្លាតគ្នាពីរបីខែក្នុងវិស្សមកាល ហើយតែងសង្ឃឹមថា ខ្លួននឹងបានក្រេបជញ្ជក់នូវវិជ្ជាប្លែកៗ តទៅទៀត។”