វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បាត្រ
ន. [បាត]
ភាជនៈធ្វើដោយដែកឬដោយដី មានរាងជ្រៅក្រឡូមសម្រាប់បព្វជិតក្នុងពុទ្ធសាសនាប្រើការទទួលចង្ហាន់ :
ភាជនៈធ្វើដោយដែកឬដោយដី មានរាងជ្រៅក្រឡូមសម្រាប់បព្វជិតក្នុងពុទ្ធសាសនាប្រើការទទួលចង្ហាន់ :
ភាជនៈធ្វើដោយដែកឬដោយដី មានរាងជ្រៅក្រឡូមសម្រាប់បព្វជិតក្នុងពុទ្ធសាសនាប្រើការទទួលចង្ហាន់ :
“បាត្រដែក, បាត្រដី។”
(ម.ព. គ្របបាត្រ)។
“”
ប្រដាប់សម្រាប់គ្របពីលើមាត់បាត្រ។
“”
ខ្សែតម្បារសំប៉ែតដែលចងភ្ជាប់នឹងស្លោកបាត្រសម្រាប់ស្ពាយ។
“”
ថង់សម្រាប់ច្រកបាត្រ។
“”
(នៅជម្ពូទ្វីប ប្រទេសឥណ្ឌា ទោះបីគ្រហស្ថសាមញ្ញក៏ប្រើបាត្រដីដាក់បាយបរិភោគដែរ, គេហៅថា ប៉ាត្រៈ ដោយហេតុនេះបានជាកាលដែលព្រាហ្មណ៍ទាំង៥ នាក់នោះមានឈ្មោះ កោណ្ឌញ្ញៈ ជាដើមដែលហៅថា បញ្ចវគ្គិយ នាំគ្នាទៅទិញបាត្រនិងចីវរពីផ្សារយកមកអធិដ្ឋានផ្នួសតាម ព្រះសិទ្ធត្ថសក្យមុនីគោតម ឯ ចីវរ ក្នុងសម័យណាក៏មានព្រោះអ្នកបួសខាងលទ្ធិព្រាហ្មណិកគេប្រើ កាសាវៈ គឺសំពត់ជ្រលក់អម្ចត់ដែរ ...)។