វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បារាំកំពូល
ន. [បា-រ៉័ម-កំ-ពូល]
ភ្នំយោង៤ជ្រុង (ឬកាច់ជ្រុងក៏មានខ្លះ) ពាសសំពត់ស, មានថ្នាក់ជាជាន់ៗ (តាំងពី ៣ជាន់ទៅដល់ ៩ជាន់, ប្រើតាមបណ្ដាស័ក្ដិនៃបុគ្គល) មានរំភាយគ្រប់ថ្នាក់, មានកំពូល, ប្រើជារបស់រុងរឿងថ្លៃថ្លាក្នុងការតម្កល់សពធ្វើឈាបនកិច្ច។