វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បៀតបៀន
កិ. [បៀត-បៀន]
ជ្រៀតបៀត, យាយី, ធ្វើទុក្ខធ្វើអ្នកដទៃឱ្យបានសេចក្ដីក្ដៅក្រហាយ :
ជ្រៀតបៀត, យាយី, ធ្វើទុក្ខធ្វើអ្នកដទៃឱ្យបានសេចក្ដីក្ដៅក្រហាយ :
ជ្រៀតបៀត, យាយី, ធ្វើទុក្ខធ្វើអ្នកដទៃឱ្យបានសេចក្ដីក្ដៅក្រហាយ :
“កុំបៀតបៀនគេ ...។”